Manuel Antonio Arcos Rey

Noticias - Apuntate - Ver comentarios - Fotos

sonia (2010-06-30)
Ya casi han pasado mas de 2 años, y sigues sin aparecer...

Aún recuerdo las mañanas, tardes y/o noches que pasabamos en el barco, reuniones de primos, cumpleaños, festividades, han sido muchos los años que hemos pasado juntos, y cada vez te iba conociendo más, a pesar que nuestra relación al principio no fué muy estrecha por los años de diferencia poco a poco nos ibamos conociendo y te convertiste en un gran apoyo, nuestros problemas, sueños, y quehaceres.Lo compartiamos todo, o casi todo. Nos ayudábamos mútuamente, claro que cada uno con sus pensamientos y creencias. Me enseñaste tantas cosas que aún recuerdo, cuando me hablavas de todas esas cosas espirituales que sabias hacer y que tanto te gustaba, como a nuestra abue, la verdad es que te tenia cómo ejemplo y sigue siendo así aunque por ahora no estés aquí. Recuerdo que siempre me hablavas de lo bonito, distinto y divertido que fue para ti estar en Tonga y que algún dia te gustaría volver ahí, me decias que querías hacer una vuelta no recuerdo si por el medirraneo o por el mundo en tu barco "el Boira" y te dije que yo te acompañaría, que te ayudaria a arreglar los desperfectos del barco e iriamos a conocer mundo juntos, y todavía sigo pensando que se hará realidad y quiero que sepas que si no es contigo invertiré lo que pueda y arreglaremos el Boira para que pueda navegar como tu siempre has querido.

Recuerdo cuándo me decias que querías aprender a bailar regueton y salsa, siempre que iba al barco llebava algo de musica para escuchar y/o bailar, siempre querias aprender y eso me encantaba!
Hoy 30 de junio sigo esperando tu llegada de ese mar traicionero que te tragó un 18 de octubre, tú me iciste amarlo con tus palabras y histórias sobre tus travesias, pero ahora la verdad es que lo odio porque se llevó a una de las personas mas importantes de mi vida y no puedo entender porqué algo a lo que tanto amas, cómo el mar, te hizo ésto, le hizo tanto daño a una familia tan destrozada, a tanta gente que te ama y te adora, pero sé que volverás, que el mar traga pero luego devuelve, y sé que te devolverá a nuestras vidas de nuevo. Estás en algún lado y lo sé, solo tengo que encontrar el lugar, buscarte y traerte de nuevo aquí.

De tu prima, que te quiere, mas que ayer pero menos que mañana!

Sonia.


may alonso (2010-06-29)
sigues siendo mi angel de la guarda...te kiero manu


Laura Arcos (2010-06-12)
Hoy es uno de esos días en que no sé como seguir viviendo sin mi hermano. Miro hacia adelante y me parece que es tan largo el camino... Sé que me reencontraré con él, pero falta tanto... A veces quisiera que se acabara ya, pero eso es egoísta y cobarde, hay que seguir,
Extraño a mi hermano, quiero que me rete, que me haga reir, que me haga enojar... le amo y le necesito.
Tengo miedo aque se me desdibuje su cara, a que los recuerdos sean las fotos, me da miedo dejar de pensar en él un minuto, como si se pudiese escapar de mi mente para siempre si lo hago, como pasó con él... Dejé de prestarle atención por un momento y desapareció.
No encuentro la forma de seguir sin preocuparme tanto por él, sin saber si está bien o mal, si descansa...
Hoy reflexionaba sobre mi misma, he perdido brillo, he perdido la alegría tan típica en mi, la payasa ahora está triste y me siento gris plomo.
Me doy cuenta que no me permito estar alegre, porque siento que sino estoy faltando a Manolito, ¿como voy a estar contenta si él no está? Cuesta tanto... Cómo harán papá y mamá para sobrevivir?
En fin... hoy es uno de aquellos días... de los malos.


Laura Arcos Rey (2010-03-28)
A la vez que escribo esto oigo la voz de mi hermano, gracias a Dios tenemos su voz, sus fotos y vídeos, sus escritos...
Ya pasaron más de dos años y sigo sin hacerme a la idea... A veces al despertar sigo llamándole a gritos como cuando dormía en la habitación de al lado.
Todavía me pregunto el porqué, ya que personas como mi hermano son tan necesarias en el mundo... Para enseñarnos a soñar y a amar y a creer...
Cuando no soporto el dolor leo una de sus cartas de cuando estaba en Tonga, en que me dice que tenemos que aprender a estar lejos porque depender de alguien no es bueno, que por muy lejos que estemos nuestro amor nos mantiene unidos como siempre lo estuvimos. Leer eso me calma, se que mi hermano me cuida.
Todavía no sé como se hace, pero hay que aprender a vivir con su ausencia y dar más lugar a la alegría que al dolor, Manolito así lo querría estoy segura.
Besos a todos.
Laura Arcos Rey


audrey (2009-10-08)
hola...
me acabo de enterar..después de un montón de tiempo...me he quedado fría...aunque para mi, como para todos vostros, permanece ahí siempre en mis buenos recuerdos, a la vuelta de la segunda ola a la derecha...hoy iré al Confital (una playa preciosa de Las Palmas, para quienes no la conozcan)y tiraré unas flores al mar para que las recoja donde esté, me sentaré un ratito y recordaré que cada vez que vea la luna llena, él la estará mirando en algún lugar...muchos besos para todos familiares, amigos y compañeros...gracias


Diego Franchini (2009-08-04)
Querido Manuel, lamento tener noticias tuyas por este evento. todo mi afecto para vos. estoy muy lejos, sigo viviendo en Córdoba (Argentina), dudo servir de algo pero estoy a tus órdenes para lo que te pudiera servir.


marcela (2009-02-14)


Monica Rey (2009-02-03)
Acabo de ver unas fotos que me han conmovido, pues aún siendo su mamá, algunas ni las había visto.
Sé que volveré a ver a mi hijo, pues la vida continúa. Es algo de lo que estoy convencida


albert (2009-01-24)


Esther (2008-10-19)
Querido Manel:

Ayer hizo un año de que te marchaste y el cielo te lloró. Hasta el tiempo fue incapaz de contener su pena.

Un puñado de los que te quisimos estuvimos allí, con todos nuestros sentimientos centrados en ti y de nuevo fuiste el nexo de unión, el centro de un acto bello.

El cielo te lloró Amigo, al igual que nosotros te lloraremos toda la vida.

Espero que seas felíz allí donde quiera qué estés, que los delfines te llevasen nuestras flores y que las gotas de lluvia te hiciesen sentir nuestas lágrimas.




jaime a (2008-10-13)


Mayte (2008-10-11)
Tinc present al meu amic en qualsevol moment on trobo bondat, llum..


Consol (2008-10-11)
Estas fotos nos siguen acercando.
Esa música...
El rugido del mar me atormenta.
Un beso a todos los que lloran a Manolito


GABRIELA MARIA REY (2008-05-14)
HOY ESTABA PENSANDO EN MI PRIMO Y SE ME OCURRIÒ BUSCAR ALGÙN DATO DE SU DESAPARICIÒN EN LA WEB Y ENCONTRÈ ESTA PÀGINA, DEMÀS ESTÀ DECIR QUE NO PUEDO CONTENER LAS LÀGRIMAS, ÈL ES MI ÙNICO PRIMO HOMBRE Y A PESAR DE HABER ESTADO TAN LEJOS SIEMPRE, YO EN ARGENTINA Y ÈL EN ESPAÑA SIEMPRE SENTÌ UN CARIÑO ESPECIAL POR ÈL, TE QUIERO MANOLITO, QUE SIGAS NAVEGANDO EN PAZ, HACIENDO LO QUE MÀS TE GUSTA, SOLO ME APENA NO HABERNOS CONOCIDO MÀS. UN BESO....


Laura (2008-03-23)
Encontré éste poema de mi hermano a nuestra amada Abue, lo tomé como un mensaje para nosotros hacia su propia desaparición…


Hoy, está en las manos de los que aquí seguimos
El dejarnos de tantos líos y AMARNOS MEJOR
Rezo, en mi forma, por tu alma,
Que la que anoche fue muerte sea hoy resurrección
Nada viene ni se va, los que quedamos te revivimos,
Buscando simplemente en el CORAZÓN
Quedando, así presente, tu ser en nuestro interior.
QUE TU ALMA recorra su camino,
Hasta el Punto de Partida de TU nuevo ciclo
Que la experiencia que has vivido Sea con Nosotros
Por HOY y SIEMPRE
Que el hecho de tu muerte sea en sí una
LIBERACIÓN
QUE LA PAZ SEA EN TU CAMINO
Pues el AMOR te mantiene VIVA!!!

Manuel Arcos Rey


Anjo (2008-03-03)
Acabo de enterarme de la noticia, lejos del mar mediterráneo. A toda la familia y a todos sus amigos os deseo lo mejor, aún no he podido asimilarme la noticia.
Manu, estés donde estés, eres un alma especial.


Mayte (2008-01-14)
Com puc estimar aquest mar que et te presoner?...


carla (2008-01-11)
Adios Manolito!
Te vamos a hechar mucho de menos y entre nosotros siempre quedará pendiente esa paella que nos prometistes. Espero que te llegue nuestro fuerte abrazo y hasta siempre.


Esther (2008-01-08)
Es extrañó, yo lo conocí días antes de perderle. Todos los años de mi vida empecé sin saber ni tan solo que existía y este año....¡no puedo sacarme a Manelet de la cabeza!. Espero de corazón que esté felíz en donde quiera que esté, por mi parte siempre agradeceré haberle conocido, aunque hoy solo me serva para extrañarlo.


Pablo (2007-12-11)
Hola Manuel, soy Pablo, el hijo de Susana. Nos vimos ayer en la misa por Manolito. Tengo que confesarte que me ha impresionado mucho todo esto. Lo lamento infinitamente, de verdad. En fin, te envío un correo para que tengas mi dirección por lo que pueda ser. Yo guardaré la tuya. Saludos.


Jaime (2007-12-05)
Seguimos a la espera...
J.


Cris (2007-11-29)
Os envio mi amor


ENRIQUE ZEITZ (2007-11-24)
UN ABRAZO,ANIMOS.


NO TAN A PROP (2007-11-23)
Ens fem ressó de la desaparició al nostre blog, des de Peníscola.
notancerca.blogspot.com


Ramon i Consol (2007-11-21)
Seguimos a vuestro lado.

Un besote cariñoso


Moni Rey (2007-11-21)
La misa se ha cambiado al día 10 de diciembre, a la misma hora.


montsa (2007-11-20)


ENRIQUE ZEITZ (2007-11-15)
estoy con vosotros cada dia.
un abrazo


Laura Arcos (2007-11-13)
Y no aparece todavía, y no sé que creer, me niego a pensar en que no volveré a verlo, o abrazarlo, o decirle te amo hermano mío. Dios, devuélvenoslo. Manolitoooooooooooooooooooooooo!!!!!!!!!!!!!!!


Tu Padre (2007-11-12)
Nada perece en el universo; cuanto acontece en él no pasa de meras transformaciones.
Pitágoras (570-500 a. C.); filósofo y matemático griego.


Moni Rey (2007-11-11)
El dia 26 de noviembre de 2007 a las 19 hs se celebrará una misa por Manuel Antonio Arcos Rey en la Catedral de Barcelona a las 19 hs capilla del Santíssimo, para que siga vivo y siempre presente en nuestras vidas.


Mara (2007-11-10)
Queridos, no se como acompañarlos desde aca, solo mandarles nuestro amor y nuestro recuerdo del primo Manolito con el que comparti tantos tantos buenos momentos.


Esther (2007-11-09)
No deja de ser una ironía pero cuando le conocí, leía un libro sobre la historia de un científico/estudioso que naufragó voluntariamente.
He rogado porque Manel se tornase en el protagonista del libro, porque tras muuuchos días y muchos contratiempos llamase y dijese: estoy aquí.
El tiempo hace que mis ruegos se tornen en sueños, y en esos sueños es él quien me explica que no lo consiguió.
Manel, mi indio marinero, ese indio cuyo totem era el mar, esos ojos que desde hoy me mirarán desde cada ola que vea en el Mediterráneo.
Te hiciste querer y como siempre digo el cariño lo matan las personas y tu, eras incapaz de matar nada. Te queremos Manel donde quiera que estés.


albert marimon (2007-11-08)
Vull ajudar, com puc fer-ho!


Tu Padre (2007-11-06)
Anoche soñé contigo, te vi entre una manada de delfines, bajo el agua.
Nadando como ellos, desnudo, ondulando todo tu cuerpo, no braceando; con los brazos al lado del cuerpo.
Integrado en este nuevo medio, con tus nuevos amigos que te enseñan su mundo, te quieren y aceptan.
Que te cuidan y te guían hacia otra experiencia de felicidad.
Sé feliz allí donde estés.


Sarina (2007-11-06)
Me has emocionado con lo que has escrito, hermano, estoy contigo, un abrazo muy fuerte, hombre valiente.


Sarina (2007-11-06)
Hace unos días que no les escribo, hoy solo quiero agradecerles el apoyo, el cariño y el calor que me habéis dado en estas semanas de angustia.
No hay noticias de Manolito, siempre se dice que "sin noticias es buena noticia", no se si se aplica en este caso...

La luna, me avivará su recuerdo por las vivencias que hemos tenido los tres, Manolito, la luna y yo...
No se si soy capaz de perdonar al mar que me lo robó, si soy capaz de
des-enfadarme o si volveré a escribir bellezas marinas...
Ladrón de amores...

Si, aprendí muchisimo de Manolito, la tranquilidad, el sociego, nunca lo vi enojado, desesperado ¡Ni lo quiero imaginar!
Su solidaridad en libertad, sin esperar nada a cambio, estar sentados y que su silencio en vez de ser un vacío quebradizo es acogedor-
Lamento no haber compartido mas tardes de chisporroteante chimenea.
O veranos de brisa y sal en su velero.
Lamento que todo quedó en puntos suspensivos...

Echaré de menos cuando me aflojaba las tensiónes en los hombros mientras preparaba eventos familiares...
Echaré de menos esa voz suya tan peculiar, como de "hombre grande" porque para mi siempre es mi Manolito, mi sobrino, mi pequeño y querido sobrino...


No sé si al escribir esto sea una forma de aceptación, de despedida... me sale del corazón como las lagrimas que mansamente lloro hoy... que no con la furia de los primeros días...
Aprendí mucho de Manolito.
Un beso, Sarina


ramón jovani (2007-11-05)
Enterado el día 24 de esta página para mi Manelet o Manolito ha sido aún con este diminutivo uno de los grandes en darlo todo por el compañerismo y la amistad.Nunca escatimó tiempo ni esfuerzo para ayudar a las personas que lo hemos conocido, yo tuve esta suerte, durante un largo tiempo por ello con mis salidas frecuentes lo busco y lo seguiré buscando en nuestro mar todas las semanas en mis navegaciones.Tambien ofrecerme para lo que proceda. Ramón Jovani AVENTURERO 3


chana (2007-11-05)
El mar ya lo creyó suyo.
Le pido que lo devuelva.
Lo recuerdo siempre de chico con su seriedad e inocencia y de grande cuando me sorprendió con su voz y su barba.
Un abrazo a la familia


Mora Videla (2007-11-04)
Tengo la peregrina idea de que hay personas "que no son de este mundo" Y se van...
Manolito es un ser muy especial, seguro que está en su sitio.
Animo Manu,Jaime y Laura. Mora


Manuel Pita (2007-11-03)
Suerte en vuestro empeño


xavi solé (2007-11-03)
Manolito,amic meu:fà molts anys vam coneixer-nos.va ser en un local allà al barri del clot.Tu estabes molt amunt.Jo,molt avall.Tot i aixó varem connectar.Tu tens molta facilitat per fer amics.Alegre,simpàtic,sincer,valent.Quina enveja.Recordo els dos o tres cops que vam anar de regates.Jo et deia:escolta que no en sé.Tu em donaves confiança tot dient-me:Xavi,aqui estic jo per ajudar-te.Al meu costat no has de temer res.I era veritat.Al mig del mar al teu costat costat sentia una gran pau.Recordo també que vas dir-me:Quan tingui el meu propi vaixell tu i jo hem de fer una gràn travessia.Ets un home de mar i també un home de paraula. Ara estic segur que tampoc no em fallarâs.Espero amb ansietat la teva trucada. Una abraçada ben forta.


Bernardita Salas (2007-11-03)
Oramos por él y por su familia


Eli (2007-11-03)
Des de que em vaig assebentar de la noticia, els records del pas del Manolito i la Lala per la colla dels Castellers de Barcelona són molts i molts ........ i tots agradables, divertits i feliços. Molta força per superar aquests moments tan difícils. Eli


silvia (2007-11-03)
Añoro las risas estando de crossa contigo.Tus masajes despues de un castillo.Te busco pero no te encuentro ,donde estas.


manel cornet ciurana (2007-11-02)
No tengo palabras......


Jose (2007-11-02)
Creo recordar que antesdeayer
lei en la Vanguardia que habian encontrado un cuerpo
flotando en el puerto de Barcelona. Les deseo las mejores de las suertes


Ana (2007-11-02)


eva (2007-11-02)
Al ver esta foto he recordado que el pasado miércoles 31 fue recuperado un cuerpo sin vida del puerto de barcelona, en frente de las oficinas del world trace center.


Noe (2007-11-02)


Yuma (2007-11-02)
Desearía tener más información acerca de ésta noticia que se ha encontrado en la vanguardia (Jose y Eva);gracias.


Albert D. (2007-11-01)
Cuando un no tiene palabras, recurre a lo que otro ha escrito...

Si me dijeran pide un deseo,
preferiría un rabo de nube,
que se llevara lo feo
y nos dejara el querube.
Un barredor de tristezas,
un aguacero en venganza
que cuando escampe parezca
nuestra esperanza.

Silvio Rodríguez

Una forta abraçada Lala.

Albert


Miguel Olmeda (2007-11-01)
Cuando un patrón lee una noticia así, siempre se le ponen los pelos de punta. Sin más palabras, un abrazo a la familia.


Carles del c/ Tallers (2007-10-31)


Esther Redondo (2007-10-31)
Para mi pareja y para mi fue un gran regalo conocerle, disfrutamos de su amistad y compañía en unas fiestas de la Barceloneta apenas unos días antes del accidente. Esperabamos cenar a la vuelta de un viaje que tenía yo pendiente y... me encontré con la desagradable noticia.

Siempre pensé y sentí que tenía un alma tan grande que se le salía por los ojos. Transmitía paz y vida,... era una de esas personas enamorado de la vida y que contagiaba esa pasión al que le acompañaba.

Tengo fotos de esa fiesta e incluso algún video que tomamos con el teléfono. Estaré encantada de hacérselos llegar en unos días.

Miestras tanto, solo me queda unirme al dolor de su familia y amigos. Creo que todo el que le conocía le quería. Ojalá aún nos de otra buena sorpresa (aunque los animos fallan despues de tantos días).

Gracias por traerle al mundo y cuenten con nosotros para lo que precisen.

Un profundo abrazo

ESTHER Y ANGEL


jara (2007-10-31)


Irene Hidalga (2007-10-31)


Laura Arcos (2007-10-28)
Hola hermano, yo te escribo mucho en papel, y te hablo todo el tiempo para que no te sientas solo, sé que debe ser muy difícil, pero a la vez sé que no estamos solos y todos los días le pido a Dios que te haga sentir su presencia a tu lado. Manolito, sé que estás vivo, debes volver, Manolito, eres mi hermano, que ya estabas cuando nací, no concibo la vida sin ti, no sé como hacerlo, así que tienes que estar vivo, es una orden, no una opción. Doy muchas gracias a todos aquellos que ayudan a encontrar a mi hermano, sé que son muchos los que lo aman, porque con un corazón tan grande como el suyo él ama a muchas personas. Confío en que ya que su gran amor es el mar, él también sea su amigo y le esté ayudando, confío incluso hoy que ya hacen 10 días. Se hace difícil todo, dormir, tener buena cara, no pelear con todo lo que pasa en el día a día que al fin y al cabo es tan superficial... Se hace difícil pensar en volver a casa y que no estés, así que debes estar, no puedes dejarme sola hermano, no puedo yo sola, todo hicimos juntos, y quería que siguiese siendo así. Hablaba con Elías de cuando te conozca, desde hace meses que lo hablábamos, no sabes la propaganda que hice de ti Manolito, no puedes dejarnos sin salir en el Boira, Elías quiere aprender a navegar, y yo estaba convencida de intentarlo de nuevo, a ver si ya no me mareo. Así que hermano, no me hagas llorar más que mi cara ya no tiene ni color, parezco 10 años más vieja... Manolito!!! Que vuelvas te dije!!! Que ya basta de tanta incertidumbre!!! Que ésto parece una película de terror que no termina y ya quiero salir de la sala de cine!!! Encuéntrenlo porfavor, recen por él porfavor, para que vuelva a nosotros con vida. Y, Manolito, ten en claro que cuando vuelvas, además de llorarte el hombro, de besarte y abrazarte, te voy a dar una paliza, no se hace ésto! No sabes lo impotente que me siento hermano, realmente ni se como están padre y madre, imagino que peor de lo que dejan ver por teléfono y msn. Pídele tú a Dios hermano, pídele que te lleve a casa. Manolitooooooooooooo!!!! No me dejes sola!!!!!!
Agradezco de nuevo a todos los que ayudan, los que ofrecen lo que tienen y pueden, los que mandan amor a mi hermano que se que lo recibe, los que nos mandan amor a nosotros, su família que tanto necesitamos, gracias de todo corazón a todos vuestros corazones. No perdamos la Fé, Manolito está vivo, Dios hace milagros.
Lala


Sarina Arcos (2007-10-28)
Desde que me enteré de la caída al mar de Manolito, he querido escribir algo para el y compartirlo con toda la gente que tanto quiere a esta gran persona...
No he podido.
Hacerlo significaba aceptar su muerte y no lo acepto, por más que todos los indicios apunten hacia allí.

Ayer conocí a un grupo de gente estupenda:
Nelson, Bitxo, Sispar, MPineda, Ralf, Mercè, que nos arroparon, protegieron y nos dieron el soporte necesario para afrontar, a Carmen y a mi, una nueva búsqueda, no solamente por mar y tierra, también hacia nuestro interior, hacia el camino de la paz emocional.

GRACIAS GENTE DE MAR!!

También conocí a Pau, propietario de un alquiler de motoras, etc, nos ofreció su motora para poder bordear ese lugar durante dos horas, no aceptó cobrar

GRACIAS PAU!!

Llegar al Trabucador fue una de las vivencias mas emotivas y dolorosas que he sentido en los últimos tiempos, algo en mi hizo "Click", mi interior se desmoronó y un gran vacío pasó a llenarme...
Preguntaba retóricamente ¿Por qué? ¿Por qué? ¿Por qué?
Mientras la motora galopaba un poco mas alejadamente de donde el mar se casa con el río, montones de recuerdos de mi sobrino me inundaron, desde cuando lo tenía en brazos con solo dos meses, yo tenía 15 años, el sólo vestía pañales porque hacía muchísimo calor de aquel verano argentino.
La luna, cuando creció se enamoró de la luna y una noche de luna llena en invierno me llevó tropecientas veces a admirarla, contaría solamente con dos añitos y era urgente... me llevaba corriendo de la manito, ibamos a ver "la nuna".
Cuando se fue con Manuel, Mónica y su hermanita Laura, que era un bebe, a Barcelona, decía mi nombre al despertarse porque ya sabía que yo también venía para aquí.
Años de contacto y lejanías, suyas y mías.
Los últimos años llevaba a mis hijas a su velero algún fin de semana. Ahí aprendieron Sonia y Celeste todo lo cuidadoso que es, todas las medidas de seguridad que siempre tomaba, toda la sabiduría que tiene.

Ahora no está, hemos de emprender un camino abrupto, salvaje, el de la aceptación... sin habernos podido despedir del cuerpo que habitó durante 30 años y el día o días que tuviera fuerzas para aguantar.
Nos dejó un gran legado, de aprendizaje, amores, recuerdos y tanto mas...
Manolito, querido sobrino, te quiero hasta el infinito y mas allá...


Joost (2007-10-27)
Las últimas palabras de Manolito a mi hija Sonia un día antes de que se cayó al mar fueron: "tengo muchas ganas de ir a navegar". Se le ve contento en las fotos sacadas unas horas antes de caer al mar ... a por él!! que le encuentran con vida ... y sino el seguirá haciendo para siempre lo que tanto gustaba ... navegar!!

Abrazo, fuerza y mucho AMOR para todos ... Te quiero Manolito ... Joost


Manoli (2007-10-27)
Hay cosas en la vida que nunca piensas que te van a ocurrir a tí.
Estamos hartos de ver en los medios la noticia de la desaparición de marineros gallegos y, nos entristece, pero sólo es eso: una noticia.
Hasta que eso ocurre en el seno de tu familia.
Quisiera agradecer todas las muestras de solidaridad recibidas, las ayudas desinteresadas, las personas que te quieren ayudar y no saben cómo, las que te ofrecen lo que tienen, tantas muestras de cariño... y tanta tristeza.
Mi más profundo respeto a todos.


Pau Cirera (2007-10-27)
Collons Manolito.... akesta si k la has feta bona... mira k arribas a ser-ne.... me ha trucat el meu fill el Eric per donarme la mala noticia, perdona pero estoy muy cabreado contigo y los k iban contigo, joder, ja em coneixes i saps k em kagare en tot tant si agrada com si no, ja te trobo a faltar tiu... pasatelo bien y kizas algun dia nos veamos... aun no me has llevado en tu velero... Una abraçada en nom del Eric la Cecilia el Lem, els castellers de Barcelona i jo k se tiu... un ptonas molt fort, ho sento... pero per altre banda se k estas donde querias...
A la familia una forta abraçada... petons Lala. Un corazon demasiado grande Manolito... te lo dije, te pesa mucho, te acuerdas de la cancion del pirata?? ... -y si te mueres te casas con una sirena en el fondo del mar...ah, la botella de ron....la vida pirata la vida mejor... No te olvidaremos y gracias por tu amistad.


Mont (2007-10-27)
Manuel, como no navego, lamentablemente no puedo ayudarte en estos momentos, pero estás continuamente en mis pensamientos y en mi corazón. Por fortuna, hay muchos navegantes solidarios que te están apoyando de un modo incondicional. Buky y yo te queremos, y sabes que cuando la búsqueda se haya acabado, aquí estaremos para que saques afuera tu profundo dolor y para abrazarte con fuerza. Eres un gran amigo, y no sé si nosotros estamos a tu altura, pero estamos... con todas nuestras imperfecciones. Sé que eres fuerte, pero, aunque no tengo hijos, siento que el sufrimiento de perder a uno debe de ser atroz. La física cuántica dice que la energía no se pierde, sino que se transforma. La energía que anima a una persona no puede desaparecer sin más cuando muere su cuerpo. Tiene que ir a algún lado. La gran energía de Manolito, su esencia, sigue viviendo de alguna otra manera, quizás en otra dimensión, y estoy segura de que ha dejado una parte en el mar y otra con sus seres queridos.
Espero poder abrazarte pronto.


Sarina (2007-10-26)
Yo tambien me apunto a la busqueda de Manolito... Voy con Carmen.
Gracias a todos por la solidaridad que estan brindando, un abrazo
Sarina


juli (2007-10-26)


Carmen (2007-10-26)
Quiero apuntarme a la búsqueda del fin de semana, dispongo de los dos días.
No tengo embarcación, ni coche.
Les pido que me indiquen, a través del mail cómo se organizan o si disponen de un tel., los que harán la búsqueda a pie.
Un saludo.


Gemma (2007-10-25)
No lo he conocido, pero desde hacwe 10 años, soy dels Castellers de Barcelona


GLORIA (2007-10-25)
Mucho ánimo y valor , en estos momentos tan duros que comparto contigo
De corazón un abrazo


Guillermo Sanchez Zeballos (2007-10-24)
Querido Amigo seguimos en las angustiosas horas, estamos con vos en el pensamiento y compartimos la angustia..., pendientes de las novedades. Un henorme abrazo Guillermo y Cecilia


Ramon i Consol (2007-10-24)
Nos sentimos alarmados por las noticias que acabamos de recibir. Quisieramos estar a vuestro lado en esta desesperada búsqueda. Por favor indícanos dónde y cómo hacerlo lo más pronto posible.
Esperamos respuesta urgente. Un abrazo cariñoso


Cecilia Clare (2007-10-24)


Ricard (2007-10-24)
Aqui estamos para lo que haga falta. Todos.

Aliento y apoyo. Ánimo.


Buky Torres (2007-10-23)
Sé que es difícil soportar la incertidumbre. Sólo te puedo decir que le eches ánimo. Espero que todo se resuelva lo mejor posible.
Un abrazo.


Manolito